charakter mistrza leona
to pojęcie względne
jak idee einsteina
bluźnierczym gestem
nadałem sobie prawo
lepienia człowieka
doprawdy
niezmierzona jest
siła słowa
jak pracowite dłonie rzeźbiarza
z bezładnej masy
tworzy duszę
a jednak i mnie
mistrz leon
potrafi zadziwić
bym – jak w midraszu -
wzdychał z radością
- moje dzieci mnie pokonały
czary przelewały się bezkresami
drzewa mijały cień
wyraźniejszy od wędrowca
mistrz leon
przemierzał bezkresy
- szukałem cię po świecie
jak szuka się nieba
miotały się we mnie słowa
które nie umiały opisać drogi
- czekałam cię pośród ciszy
którą minąłeś
na jedno wyciągnięcie
rzeźbionej bruzdami ręki
- wołałam
- nie słyszałem
- szukałem
- nie widziałam
słońce mrużyło oczy
nad drzewami przygarbionymi
od trosk
niebo otwiera się ukradkiem
po cichu zstępują anioły
bez łuny świetlistej
bez surm triumfalnych
- pieściłam cię
jak się pieści sny
- czekałem cię
nocą tak ciemną
nie było chwili
w której nie wypatrywałbym ciebie
rozrywałem ciemność słowami
nawoływałem bezgłośnie
- pożądałem cię całym sobą
obejmowałem powietrze bez ciebie
jak umęczony wędrowiec
u kresu podróży
Posted in poezja, twórczość 
Tags: kochanka, literatura, mistrz, mistrz leon, poezja, twórczość, wiersze
RSS Feed
Twitter