Przedstawiałem już Krzysztofa Cezarego Buszmana, więc po raz kolejny robić tego nie będę, bo i po co. Wstawiałem już muzykę do Jego wiesza “Wieczna wieczność“. Wstawiałem wiersz “Głaz“, który otrzymałem od Niego w darze z dedykacją. Wstawiałem Jego wiersz “Politykom na politowanie“.

Pisanie muzyki do wierszy Krzysztofa Cezarego Buszmana jest przyjemne. Mają one bowiem swój specyficzny rytm, wzmacniany rymem. Mają jasny przekaz. Dlatego nie mogłem poprzestać na jednym tekście i powstał utwór kolejny – “Banita”. I, mam nadzieję, nie jest to ostatni opublikowany utwór.

Banita

Gdy nie będę umiał już płakać
Bo łez źródło osuszy ból wspomnień
Będzie to zbyt wymownie oznaczać
Że powoli zaczyna być po mnie.

Gdy nie będę potrafił już kochać
Po nadziei doczesnych torturach
To mi w lochach obłędu jedynie
Przyjdzie znaleźć i oswoić szczura.

Gdy nie zdoła nic mnie zaskoczyć
I dziecięcym zadziwić zaszczytem
To już na nic nie zdadzą się oczy
Swym spojrzeniem do ziemi przybite.

Gdy nie będę zadawał już pytań
Co mi nimi los ścieżki wymościł
To z własnego wyboru banita
Sam odejdę po kres obecności.

Londyn, 10 października 2002

Share on Facebook